Blog

Artikelen

Moeite met alleen zijn

We hebben een cliënte die erg veel moeite heeft om alleen te zijn. Ze woont zelfstandig bij een zorginstelling en krijgt de dagelijkse bezoekmomenten van de verzorgenden voor de maaltijden, de medicijnen en de persoonlijke verzorging.
Ook wij komen twee keer per week langs; een ochtend en een middag. Daarnaast hebben we bijna dagelijks telefonisch contact. Toch bleek dit niet voldoende en zijn we verder gaan zoeken. Kijkend naar haar interesses, voor de dagen dat we er niet zijn.
Onze cliënte is weer gaan schilderen in groepsverband, heeft een abonnement genomen op een tijdschrift en hebben we een eenvoudige gebruiksaanwijzing voor de t.v. gemaakt. Ook is ze weer gaan mediteren, na een oproep in een nieuwsbrief. In de eerste instantie was de vraag om haar op te halen en weer thuis te brengen. Maar iemand bood aan om bij onze cliënte thuis met haar te mediteren.
Onze cliënte kreeg net die zetjes in de rug, waarmee ze de dag goed ‘door komt’ én waarmee ze iets heeft om op te verheugen of om op terug te zien. Alleen zijn kun je delen.

Vingerafdrukavontuur

Een cliënte van ons had een nieuw paspoort nodig. We hebben een afspraak gemaakt bij de gemeente, nieuwe pasfoto’s en paspoort mee genomen. Eén van de eerste vragen die werd gesteld of ze nog wel naar het buitenland zal gaan, “anders is een identiteitskaart voldoende”. Hoewel goed bedoeld, kwam het verkeerd over. “Nee, ik wens een paspoort” was het antwoord.
Alles ging verder goed totdat er vingerafdrukken gemaakt moesten worden. Onze cliënte bleek weinig tot geen profiel meer te hebben op haar vingertoppen. Volgens de procedures en protocollen kan dat niet, dus ging de ambtenaar door. Vingertop nat maken, lampje moet branden, vingertop op de scanner leggen,” iets naar links…”, “meer in het midden...”,” toch maar naar rechts…”, “harder drukken....”, “opnieuw vinger nat maken, hier heeft u een doekje…”, “nog maar eens proberen...”, “graag harder drukken...”, “even wachten op het lampje…”.
Een collega werd erbij gehaald, onze cliënte werd inmiddels moe van het staan, maar ze hield zich kranig. We begonnen van voor af aan, maar dan wel met een andere vingertop. Van 8 vingertoppen waren ten minste 3 goede afdrukken nodig. Ook de ambtenaren werden moe. Een andere collega werd erbij gehaald met twee glaasjes water; één voor onze cliënte omdat ze dorst had en één om haar vingertoppen in te stoppen. Met water krijg je betere afdrukken! Na een half uur proberen is uiteindelijk met instemming van het afdelingshoofd besloten te stoppen. Wat er niet is, is er niet!
Van onze cliënte zijn enkele halve vingerafdrukken bekend, opgeslagen in de daarvoor bestemde dossiers. Bij het weggaan gaf de ambtenaar nog aan dat het eenvoudiger was geweest een identiteitskaart aan te vragen, dan waren de vingerafdrukken niet nodig geweest. We zijn vervolgens maar lekker ergens chocolademelk gaan drinken met slagroom.

Genieten in Paleis ‘t Loo

Met een cliënte ben ik naar Paleis ’t Loo geweest om ons te vergapen aan de sfeervol gedekte tafels. Wat een pracht en praal. Wat een kostbaarheden. Zeer de moeite van het bezoeken waard. Genoten hebben we zeker die middag, maar er moest ook een paar keer worden geslikt.
De weg van de parkeerplaats naar het paleis was lang…. De treden van de trap waren te hoog om te beklimmen…. De te nemen lift vervolgens was aan de andere kant van het gebouw….. Zitten en uitrusten tijdens de route was vrijwel niet mogelijk…. Er waren veel mensen (die voordringen, ongeduldig zijn). Vanwege de lichamelijke gesteldheid van mijn cliënte, word ik mij die middag in Paleis ’t Loo zeer bewust van mijn eigen ‘kunnen en doen’ en van het gemak te leven met een gezond lijf. Ons bezoek aan de tweede verdieping bewaren we voor de volgende keer.
We weten nu waar de lift is en dat er een pendelservice is van de parkeerplaats naar het paleis… en vice versa.

Kerstmis, the most wonderful time of the year?

“It’s the most wonderful time of the year”, een bekend kerstlied, waarin de Kerstperiode wordt bezongen als de mooiste tijd van het jaar. Helaas ervaren veel mensen dat niet zo. Mensen waarvan een dierbare overleden is, mensen die in onmin leven met familieleden, mensen die zich eenzaam voelen, etc. Zo door de week is het zich eenzaam voelen wel te dragen. Echter, tijdens de decembermaand - en dan vooral gedurende de kerstdagen - is het leven helemaal niet ‘wonderful’. Het alleen zijn weegt dan zwaar. Een cliënte gaf aan dat ze de hele dag wel kan huilen in december. In de maatschappij wordt zo de nadruk gelegd op het gezellig samenzijn met je dierbaren. Maar als die dierbaren er niet zijn (zoals bij onze cliënte)? Wat dan? Hoe dan? “Vragen wil je niet”, zei ze. “Iedereen heeft zijn eigen gezinnetje, daar hoor ik niet bij. Als je wordt uitgenodigd is dat erg fijn, maar erom vragen, dat doe ik niet!” Voor deze cliënte hebben we het mogelijk gemaakt dat we haar bezoeken op tweede kerstdag. Zo is ze niet helemaal alleen en is er aandacht. Iemand die haar naar omkijkt. Gewoon uit medemenselijkheid, voor de gezelligheid, vanuit een groot hart. Ook andere cliënten bezoeken we tijdens de kerstperiode. We gaan uit eten in het favoriete restaurant, doen mee aan het kerstdiner in de zorginstelling, bezoeken de versierde binnenstad en vergapen ons in paleis Het Loo aan ingedekte tafels. Niet the most wonderful time, maar misschien wel a wonderful moment.

Met zorg en aandacht wenst iedereen een gezegende tijd, waarbij kracht mag worden ervaren om door te gaan.

Samenwerking met thuiszorg: vertrouwen en afstemming

Bij mw. X. hebben we een perfecte samenwerking met de thuiszorg. Daar waar de medewerkers van de thuiszorg ervoor zorgen dat mw X. gewassen en gekleed is, daar regelen wij dat mw. X. op bezoek kan gaan naar een feestje of helaas ook naar een begrafenis. We zorgen dat mw. X. de juiste kleding draagt, dat de thuiszorgmedewerkers de medicijnen klaar leggen, dat het vervoer geregeld is (soms met de taxi). Waar nodig ondersteunen we niet alleen mw. X. maar ook de thuiszorgmedewerker. Het is een samenspel gebaseerd op afstemming, vertrouwen en weten wat je aan elkaar hebt. Dat is mooi.

De lol en het verdriet van het ouder worden

Vorige maand waren we uitgenodigd een presentatie te verzorgen voor een groep van de Inner Wheel. De Inner Wheel is een wereldwijde serviceclub die staat voor vriendschap, het werven van fondsen en internationale contacten. In de zaal zaten zo’n 25 wijze dames, die met aandacht luisterden, kritische en open vragen stelden en met eigen verhalen kwamen. Verhalen over de gebreken van ouderdom, het niet afhankelijk willen zijn, verdrietige gebeurtenissen én ook verhalen over de lol van het ouder zijn, dingen achter je kunnen laten, de dag of het moment plukken, dankbaar zijn. Wij, Met zorg en aandacht, konden ons verhaal (wat we doen, waarom we het doen en hoe we het doen) goed vertellen, waarbij de interrupties zinvol, aanvullend en welkom waren. Herkenning en het delen van ervaringen blijken altijd weer belangrijk bij onze presentatie. De bijeenkomst was zeer inspirerend, zowel voor de toehoorders als voor ons. Het bevestigt weer eens dat onze dienstverlening belangrijk is in het leven van onze individuele medemens en een waardevolle aanvulling. Na zo’n bijeenkomst ga ik altijd blij naar huis, met een hart dat een sprongetje maakt!

Er wordt naar je geluisterd…

Soms is het lastig handelen, bij een lieve, maar dementerende cliënt van ons. Met liefde ben ik haar mentor. We vertegenwoordigen haar naar de medewerkers en leidinggevenden van de zorginstelling waar ze woont. We begeleiden haar bij de verschillende bezoeken aan medisch specialisten, bij de inmiddels uitgevoerde staaroperaties en bij de bezoeken aan opticien en audicien. We zorgen ervoor dat ze (weer) meedoet in de maatschappij en dat ze nog zo lang mogelijk, zo zelfstandig mogelijk kan leven. Dat doen we met veel liefde. Toch is het wel eens lastig, de dementie. Voor onze lieve cliënt blijkt dat uit het bellen. Ze belt ’s ochtends, ’s middags, ’s avonds. Soms belt ze, nadat ze net heeft gebeld. Of ze belt met de vraag of ze niet te vaak belt. Ook belt ze om te vragen hoe het gaat. Of ze belt omdat ze niet meer weet welke dag het vandaag is. Ze belt met de vraag of het klopt dat het vandaag ‘dinsdag’ is. Als ze belt, nemen we altijd op en proberen we te weten te komen met welke reden ze belt. Is er noodzaak? Is het een gezelligheidsbelletje? Belt ze uit verveling? Belt ze omdat ze zich alleen voelt? Afhankelijk van de reden, van de activiteiten, van de agenda of van de gemoedsrust, is de duur van het telefoongesprek korter of langer. Toch is bellen een mooi fenomeen; er is iemand aan de andere kant van de lijn! Dat er naar je geluisterd wordt, dat geeft een fijn gevoel. En voor ons; het geeft ons ook een fijn gevoel; er kunnen en mogen zijn voor die ander.

Goede tijden, slechte tijden: telefoonservice op maat

We zijn in de lucht met onze telefoonservice. Vanaf begin oktober. We weten het is misschien een beetje raar, dat je wordt gebeld door een vreemde die dan vervolgens informeert naar hoe het met je gaat, of je de nacht goed bent doorgekomen en of je juist klaar bent voor de nacht. We weten de meeste mensen moeten over een drempeltje, want “het gaat toch niemand iets aan, hoe laat ik naar bed ga” of “dat heb ik toch niet nodig, dat kan ik toch heel goed alleen” of “ik ben niet eenzaam en afhankelijk”. Onze ervaring is inmiddels dat onze cliënten erg blij zijn met onze telefoonservice. Behalve dat iemand figuurlijk over de schouder meekijkt (wat toch een vertrouwd gevoel geeft), biedt ons telefoongesprekje structuur en ritme aan de dag (bij dagelijkse telefoontjes). En ook een gevoel van veiligheid. Op afstand word je in de gaten gehouden en indien dat nodig mocht zijn, wordt er gehandeld. Ook ervaren onze cliënten voldoende privacy, waarvoor enige vrees was. De cliënt geeft zelf aan, tot ‘hoever’ hij of zij ons toelaat in het privéleven. “Als je maar niet belt tussen 8 uur en kwart voor 9, dan kijk ik naar Goede tijden, Slechte tijden”. Daar houden we uiteraard rekening mee.